روح

این خاطره‌ها ستون روحند همه

جامانده ای از کشتی نوحند همه

آنان که بماندند به ساحل غافل

خامند بسی و ساده لوحند همه.

داود اهری

تیر ۱۴۰۴ ‐ تبریز

سخن صادق

بودنم شوخی بی نهایت است

بی نهایت بدون بدایت است

در خرابه بوف کور می نالد

این جهان جهان بی هدایت است .

خرداد ۱۴۰۴

داود اهری

دور و تسلسل

این جهان از ذره ای آغاز گشت

در زمانی که ندارد بازگشت

باز گردد ذره‌ای در یک زمان

می نوازد بار دیگر ساز گشت.

داوداهری

۱۴۰۲/۷/۱۹ -تبریز

زمستان

بیهوشی کامل عالم مرگ بود

خواب درختان بی برگ بود

زمستانی بدون بهار و بی باران

یخبندان و برف و تگرگ بود.

داود اهری ۱۴۰۱/۸/۲۵

مرگ

ساحلی باشد که دریایی ندارد

خانه ای باشد که دیواری ندارد

مرگ خوابی است که رویایی ندارد

آنچنان خوابی که بیداری ندارد !

داود اهری

شعری از محمد رضا داوری ( شرم )

فرصت آینه

با چشم تو

بسیار کم است.

تو نگاهی داری

که بدان

می تواند همه ی دنیا را

به نیاز غزل " حافظ "

معتاد کند.

☆

رو به شرق نگهت

پنجره ایست -

که به تنهایی یک کوچه

تماشا دارد ،

و در آن

می توان دید درختی

که از آن

شوق انکار کلام " خیام "

می وزد بر سر خاک‌ .

☆

فرصت آینه

با چشم تو ،

بسیار کم است.

تو نگاهی داری

که در آن ،

می شود ،

تا ابدیت خوابید .

شعر از شاعری گمنام (۱)

دریا را بگذار

بر خاک تیره

و زمینی آلوده

بشورانیم.

ابرهای ضخیم بگذار بترکد

و آسمان

در طوفانی از رعد و آتش و تندر

از درد

در خود بپیچد ،

اگر عشق باید بمیرد.

و باران بگذار بطوفد.

آه عشق !

چه که نخواهیم کرد

آنگاه که سیل بیاید ...

تا صبح در باغ بلغزد

بلبل شادمانه بخواند

و دیگر بار

نگاه کودک

با رنگ آبی رویا بیامیزد.

شعر از شاعری گمنام (۲)

" در ازدحامی مرموز

و به زیر طاق کوتاه آسمان

ابر پرسشبار

بر نمی انگیزد

نوازشی را ،

خفقان دم کرده

از امتداد دهلیزهای مرطوب می گذرد

و قلب من

دیگر بار چلیده می شود

که می باید

که به سکوی داوری

محکوم وار گام بردارد.

تیر ناپاک انگشتان اشارت

از کمان جهالت

می لغزد

آهوان رها را

- دربند -

نشانه رفته اند

چشمان رذالت

از انزوای چاه های عتیق سر باز کرده اند

و رگبار تهمت شلیک می کنند

و باری ، اما

گناه من همه از دوست داشتن است."

شعر از شاعری گمنام (۳)

در آبگینه ی تاریک

خستگی از کشاله ی راه بالا می کشد

و هجوم اسب وحشی را از فرازها باز می گیرد

و بدینگونه است که مغاک

زاده می شود.

- شلاق شب

بر گرده ی خورشید می نشیند

و شولای تیره ی اندیشه ی ناپاک

بر شعور روشنی چنگ می زند -

بادها درقفس

بارانها در کوچند

ریشه در آغوش عطشناک خاک

می میرد

و صمیمیت

واژه ای بیگانه می شود.

(نفرین شدگان ،

بر دشت های میهنم گل کینه می کارند.)

در سرزمینم

الماس زیبایی

به ترازوی پلشتی میزان می شود

و سرودهای عاشق

در دشت های انتظار بی پژواک می میرند.

در قربانگاه شقایق

دوشیزگی عشق را

به روسپیان هدیه می کنند

و بدینگونه است که

عشق

دشنام می شود.

اندوه نگاهت ،

چه غمگنانه می شکند به دیده ام

به گاه که می گویند:

" فاصله ها را باید مراقب بود

خورشید اعتماد را به جاده ی انزوا

گردن زده اند."

ترانه ای از فرهاد

               خواب و بیداری          بر اساس شعری از: یوآن رامون جیمنز

                                                                خواننده: فرهاد

  اینجا بر تخته سنگ

پشت سرم نارنج زار

رودر رو دریا مرا می خواند

سرگردان نگاه می کنم

می آیم می روم

آنگاه در می یابم که همه چیز

یکسان است و با اینحال نیست.

 

آسمان روشن و آبی

کنون ابر و ملال انگیز

سپید پوشیده بودم با موی سیاه

اکنون سیاه جامه ام با موی سپید

می آیم می روم

می اندیشم که شاید خواب بوده ام

می اندیشم که شاید خواب دیده ام

خواب بوده ام            خواب دیده ام.

 

عطر برگ های نارنج

چون بوی تلخ خوش کندر

رودر رو دریا مرا می خواند

می اندیشم که شاید خواب بوده ام

می اندیشم که شاید خواب دیده ام

خواب دیده ام

اما همه چیز یکسان است و

با اینحال نیست

 

آسمان روشن و آبی

کنون تلخ و ملال انگیز

سپید پوشیده بودم با موی سیاه

اکنون سیاه جامه ام با موی سپید

می آیم می روم

می اندیشم که شاید خواب بوده ام

می اندیشم که شاید خواب دیده ام

خواب بوده ام

خواب دیده ام...

 

پیامک

زندگی کمدی است برای کسی که فکر می کند

 و تراژدی است برای کسی که احساس می کند...

                                                                     ویلیام  شکسپیر

رباعی

از شراب آفتابی خاک همچون ماه شد

آدمی را عشق تا منزل رسیدن راه شد

وندر این ره هر که نابیناست اندر چاه شد

هر کسی از سر عشق آگاه شد گمراه شد.

                                                                 داود اهری

رباعی

زنبور ز شهد گل بسی کام بگیرد

یاری که به یاری برسد جام بگیرد

از روشنی مهر زمین فام بگیرد

رودی که به دریا رسد آرام بگیرد.

                                                      داود اهری

تردید

 

 

                                             تردید

پنجره ای رو به طلوع

پنجره ای رو به غروب

فانوس ماه بالای درگاهم

شوق آواز در گلوگاهم

پشت کدامین پنجره ایستاده ام؟!

 

پنجره ای رو به دریا

پنجره ای رو به صحرا

هم آهنگ با شباهنگ

کاروانی در گذر از پاییز

و

حنجره ای در شوق آواز

پای کدامین پنجره در انتظارم

کدامین پنجره را باید که بگشایم؟!

 

                                                          اهر-7/3/87

تحریم

 

 

                                                 تحریم

 

مهتاب را به تو نمی دهم ماهیتابه درست کنی

شامگاه را به تو نمی دهم شام درست کنی

آفتاب را به تو نمی دهم آفتابه درست کنی

 

آسمان را به تو نخواهم داد ریسمان درست کنی

زمین را به تو نخواهم داد زندان درست کنی

تو آدمیزاده ای و از پستان مادر

شیر خام مکیده ای...!

 

                                                   اهر-20/3/87

بمان!

                                                                بمان!

            گفتی بیا آمدم.اوایل همه چیز تازگی داشت.همه چیز  به چشمانم تازه و نو می آمد.می گشتم و کنجکاو بودم.می خندیدم وبه همه جا سرک می کشیدم همه چیز را می بوییدم.از هر چمنی گلی می چیدم و از هر چشمه ای آب زلالی می نوشیدم.پروانه ها را دنبال می کردم.کتاب می خواندم و ترانه می خواندم و بهار بود و من جوان بودم.خسته نمی شدم.خام بودم و بی تجربه.کسانی را رودررویم قرار دادی و من تجربه ها آموختم.تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

            خزان با خمیازه از راه رسید.چون برگ درختی زرد شدم.افسردم و دیگر از شکوه بهاری نشانی نماند.شکوه و شکایت و گلایه کردم.گفتم می روم.من پرستوی مهاجر هستم.

            گفتی بمان.گفتم می روم.من مال خاک دیگری هستم.در اینجا ریشه ام می خشکد.در یک روز پاییزی حسرت را در چشمانت دیدم.گفتی برو!

            خسته و بیمار پر کشیدم.با امید بازگشت دوباره.درطول راه گریستم و احساس کردم که دیگر هرگز تو را نخواهم دید.به دیار خود خودم را رساندم.با  هزاران سؤال بی پاسخ.بیمار بودم.افسرده و دلتنگ بودم.من آخر به دیدن چشمانت عادتی دیرینه داشتم.بارها بر زمین افتادم اما برخاستم.خواندم و خواندم و پاسخ پرسش هایم را یافتم.با امیدی دوباره خواستم به دیدنت بیایم اماهمهء راهها بسته بود.قصد جان خود کردم بارها.سرانجام خسته شدم.خواندم و خواندم و نوشتم و نوشتم.دیگر تسلیم سرنوشتم.تصویرت همیشه در برابر دیدگانم .و خاطرات آن روزها که دمساز لحظات بیقراری من هستند.کاش می کشتی مرا هرگز نمی کردی ولم...!دوست داشتم حالا با این افکار تازه پیشت بودم و از نعمت دیدارت بهره مند می شدم.اما افسوس و صد افسوس که گذشته ها هرگز تکرار نمی شوند.و اکنون سر نوشت است که بر در می کوبد و مرا فرا می خواند...

 

 

                                                                 اهر-6/4/88

                                                                   داود اهری

برخیز

 

 

                                          برخیز

تو

خود طبیعت بودی

پر رمز و راز

با تو برابر بودم

اما از تو واهمه داشتم.

با کارم

بر طبیعت و تو چیره شدم

و تو را در خدمت نوع گرفتم

که فرزندانم میراث خوار ثروتم باشند

تو زن شدی ، کهتر شدی

و من مهتر و ارباب تو!

 

برخیز

تا دوباره

با هم برابر شویم...!

 

                                                         اهر-6/6/87

ماه پنهان است

                                               ماه پنهان است

اولین بارم نیست.

در ساحل خاموش ایستاده ام

با کتابی در دست

روبرو دریای آبی

پشت سر

                  بوی عطر شالیزار

در گوشهایم

هیاهوی پرستوهای دریایی.

بر آسمان تکه ابری نیست

پشت دریا

کسی در انتظارم نیست

قایقی خالی

چشم به راه من

و خورشیدی که می رود غروب کند...!

 

                                                                    اهر-8/4/86

دریغ

                                                                دریغ

 

ابرهای عقیم

بر آسمان گورستان  کهنه درگذرند

نه بارانی برای سبز گشتن

نه آذرخشی برای شنیدن.

نه

باور کن

هیچ مرده ای دوباره لبخند نخواهد زد.

 

                                                                           اهر-8/11/82

جستجو

                                         جستجو

آن شب پاییزی

به دیار غربت

چون به میخانه شدم

تا تهی کردم آن جام نخست

فارغ از غیر شدم

بعد

فارغ از خویشتن خویش شدم.

غازهای وحشی

بردند مرا

تا دیار آن دوست

به دیاری که در آن مهر

به دیاری که در آن صلح

به دیاری که صفا حاکم بود.

کاش باز آمدنی هیچ نبود

حیف و صد حیف

جام خالی

قفل ها بر در میخانه

و در شهر سفید

من همان غاز غریبی بودم

که به دنبال تو می گشتم...!

 

                                                            اهر-29/6/83

مرا با کلاغها تنها بگذارید.

                                 

                                        

                                           مرا با کلاغها تنها بگذارید.

            عصر بود که معصومه زنگ زد و گفت: کلاغه نیست.ناپدید شده.همه جا را خوب دنبالش گشتم اما نبود.فقط سه تا از پرهایش در حیاط جا مانده است.واقعا جایش خالی است به او عادت کرده بودم.

            گفتم:نگران نباش.حتما دیگر بالش خوب شده و پریده و رفته یا اینکه امروز که خانه نبودی یا پرندهء بزرگی شکارش کرده یا شاید گربه ای او را خورده است.ولی دیدم چون ناراحت است تأکید کردم که حتما پریده و رفته است.

            این کلاغ حدود شش ماه بود که میهمان معصومه بود.کلاغ زبر و زرنگ بود اما نمی توانست پرواز کند.معصومه حتی از غذای خودش به او می داد.می گفت تا صدای قار قار درمی آورده می آمده نزدیکش و وقتی صدای پرندگان را می شنیده به آنها به آسمان نگاه می کرده است.در سرمای زمستان معصومه او را در دالان جای می داد و با اینکه دالان را کثیف می کرد با این حال دلش به حالش می سوخت و دالان را می شست و تمیز می کرد.تازگی ها پرهای تازه ای در آورده بود.

            فروردین و اوایل اردیبهشت ماه زمان لانه سازی کلاغهاست.به پارک که می رفتم سر و صدای آنها را می شنیدم که در بالای درختان تقلا می کردند و بر سر تصاحب لانه و جفت با هم نزاع می کردند.این ماهها زمان جفت گیری آنها هم هست.رقابت ها شدید است.

            امروزها بطور عجیبی روی کلاغها به اصطلاح زوم کرده ام.همه اش فکر کلاغها هستم.صدای قار قارشان احساسات عجیب و غریبی را در من بیدار می کند.با اینکه از دوران کودکی خاطرهء خوشی از کلاغ ندارم و هنگام گرفتن جوجه ها یشان از روی زمین کله ام را با نوک زده و زخمی کرده با این حال از کلاغها خوشم می آید. و آن روزی که سر به سر کلاغی گذاشتم و در بالای برج برفی آزادی که توی حوض خالی حیاطمان درست کرده بودم لانه ای درست کرده و دو سنگ سفید به شکل تخم مرغ گذاشته بودم که در حیاط دیدم  کلاغی در پشت بام منتظر من است تا من بروم و او بیاید و تخم مرغها را بشکند و بخورد.که به اتاقم رفتم و از پنجره دیدم  کلاغه آمد و به دو تخم مرغ سنگی نوک زد و ناامیدانه پر کشید و رفت.آن روز که جوجه کلاغها را از حیاط خانهء دوستم گرفته بودم به مدت چند روز تا از خانه بیرون می آمدم کلاغه که سر کوچه بالای تیر چراغ برق می نشست مثل هواپیمای جنگی از بالای سرم رد می شد و می خواست  با نوکش سرم را زخمی بکند.

            چند روز پیش در بارهء این خاطرهء دوران کودکی و داستان دیگری  با نام آوارهء دشت لئیلان که قبلا نوشته بودم با دوستم در پارک در محلی که معمولاً پیاده روی می کنم داشتم صحبت می کردم.صدای قار قار کلاغها از بالای درختان به گوش می رسید.به دوستم گفتم که زندگی حیوانات واقعاً خیلی اسرار آمیز است.آنها که از غریزه کور کورانه پیروی می کنند .چطور لانه درست می کنند.تخم می گذارند .از جوجه هایشان مواظبت می کنند و به آنها غذا می دهند و بزرگشان می کنندو بر سر این کار چه تلاش و تقلٌایی که نمی کنند و در برابر دیگران می ایستند و دفاع می کنند.به دوستم گفتم وقتی در بارهء فیزیک و نجوم فکر می کنم فکر دیگری دارم و وقتی در بارهء غریزه و زندگی حیوانات فکر می کنم افکار دیگری پیدا می کنم.چطور این تجربیات نسل به نسل به این کلاغها رسیده است و اولین کلاغها چطور این چیزها را یاد گرفتند؟!

                                                                    ***

            در قهوه خانه نشسته بودم که دو نفر از دوستانم آمدند و نزدیک هم نشستیم.این روزها همه جا صحبت از سریال جومونگ و فوتبال و سیاست است.خیلی ها دیگر زحمت تفکٌر را به خودشان نمی دهند.همه دنبال اسطوره های جدید سیاست و ستاره های سینما و خوانندگان هستند.آموزشی در کار نیست و بر سر این کار چه وقت و انرژی که صرف نمی کنند.راجع به خدا و مذهب  این فرهنگ باستانی بشرهم  برخوردشان احساساتی و سطحی است و زحمت مطالعه را به خودشان نمی دهند.

            دوستم که مسن تر از دیگری بود پرسید: چه خبر؟ گفتم در فکر نوشتن داستانی با عنوان مرا با کلاغها تنها بگذارید هستم.بعد آنجا را ترک کردم.

                                                      ***

            چندین روز بود فکرم مشغول کلاغها بودو بخصوص در بارهء غریزهء طبیعی در حیوانات فکر می کردم.به یاد شبهایی افتادم که در زمستان صدای کلاغها از میان شاخه های درختان توی خانه به گوش می رسید و صدای قار قار آنها شبیه ناله بود و از شکارچیان که جان آنها را می گرفتند چقدر ناراحت و عصبانی بودم.

            امروز دوباره با دوستم در همان محل همیشگی در پارک قدم می زدیم.دوستم گفت با تفکٌر در بارهء غریزهء طبیعی حیوانات ما به وجود نیروی برتری پی می بریم که عامل و آفرینندهء کلٌ این پدیده هاست.

            من باز مثل آن روز به دوستم گفتم که درست است و وقتی در این باره فکر می کنم به فکر او نزدیک می شوم.اما این غریزه از طریق ژن ها طی میلیونها سال نسل به نسل به موجودات امروزی رسیده است و کلٌ تجربیٌات نسلهای گذشته است.زمانی بوده که هیچ موجود زنده ای در کرهء زمین وجود نداشته است.بعد موجودات ابتدایی و خیلی ساده طیٌ میلیونها سال درآب دریاها بوجود آمده و سپس تکامل موجودات شروع شده است.اگر شرایط زمین مساعد نبود شاید اصلا موجود زنده ای بر روی کرهء زمین بوجود نمی آمد و تکامل هم قوانین خودش را دارد و دیگر دوران شاید تغییرات کمٌی به سر رسیده و تغییرات کیفی در طبیعت رخ می دهدو مثلا در انسان این تکامل در مغز و آگاهی روی می دهد.

            دوستم به سخنانم گوش می داد.دوباره گفتم این همه کاستی ها و تصادف و احتمالات در طبیعت است و دانشمندی گفته که پیدایش انسان یک تصادف بیولوژیکی است و شاید تمام موجودات کنونی به وجود می آمدند و انسانی به وجود نمی آمد.

                                                             ***

            امروز عصرکه معصومه زنگ زد و خبر ناپدید شدن کلاغه را داد شب خوابم نبرد و  سرانجام بلند شده و خودکار و کاغذ برداشته و شروع به نوشتن کردم.عنوانی که انتخاب کردم همانی بود که به دوستم گفته بودم.

            هنوز آن دو تا تخم مرغ سنگی را به یادگار از کلاغ پیش خود نگاه داشته ام.

                                                                                       اهر-8/2/88

                                                                                         داود اهری

              

مسافر هیچستان

                                                  مسافر هیچستان

            از صدای بوق پیام کوتاه بیدار شدم.چراغ را روشن نمودم.پیام این بود:من گشته ام نبود .تو دیگر نگرد نیست!

            بیرون در خیابان صدای بارش باران می آمد.به تابلوی روی دیوار نگاهی انداختم.پیرمرد همچنان در ساحل زیر نور مهتاب نشسته بود و سیگاری روشن میان انگشتانش به دریا چشم دوخته بود.مطلع شعرم در ذهنم انعکاس یافت: بر ساحل بحر فنا من تا به کی؟

            خیلی وقت است که باران نباریده بود و این باران بهاری در شیروانی بام خانه ضرباهنگی را می نواخت که روحم را نوازش می کرد.رختخواب را مرتب کردم و شروع به ورزش یوگا نمودم.آهنگ دیگری نیاز نداشتم.صدای نم نم باران بهترین موسیقی بود.بعد آن آرامش گریز پا به سراغم آمد.چراغ را خاموش کردم و در رختخواب دراز کشیدم.

            باران همچنان می بارید.بعد پیرمرد در برابر دیدگانم ظاهر شد.با کلاه و پالتو و کت و شلوار و عصا به دست.لاغر و متوسط اندام با چشمانی لوچ که نمی دانستی به تو نگاه می کند یا به جای دیگری می نگرد.

            در قهوه خانه ای که عصرها معمولا برای نوشیدن چایی می روم اغلب او را می بینم.ساکت نشسته، عصا میان پاهایش، سیگار ی بر لب و استکانی چایی که میل می کند.با هیچ کس حرفی نمی زند.آرام می آید و آرام می رود.در شهر جایی او را ندیده ام .یکی دوبار جلو ادارهء دارایی او را دیده ام که به دیوار تکیه داده و سیگار می کشید.هفتاد هشتاد سالی دارد اما سالم است.اولین باری که او را دیدم با خود گفتم: مسافر هیچستان.چرا او را به این نام خواندم.مگر به سن و سال است؟همهء ما مسافریم. اما هیچستان نام محلی بود که در آن شب انتحار از خود به یادداشت گذاشته بودم...

            یکی دوبار نزدیکم نشسته است.سعی کرده ام با او صحبتی را شروع بکنم اما هر بار پشیمان شده ام.راجع به چه موضوعی باید با او صحبت بکنم؟او که اصلا خیال گفتگو با کسی را ندارد.در دنیای خودش راحت و آسوده است.مثل سایه ای سبکبال می آید و می رود.در کف ندارد سنگ او ، با کس ندارد جنگ او، با کس نگیرد تنگ او،او سرخوش است چون گلستان...

            آخ باران!این باران شبانهء بهاری اندیشه های تاریکم را می شوید.بعد از آن انتحار نافرجام تولدی دیگر یافتم. دیگر عجله ای برای رفتن به هیچستان را ندارم.اما خواب مرا به آنجا نزدیک می کند.میل عجیبی به خواب دارم.در خواب فقط یک قدم تا آنجا باقی است.خواب خواهر مرگ است.

            از رفتن هیچ هراسی ندارم.آنچه فکرم را ناراحت می کند فکر آینده در همین زندگی روزمره و مشکلات و مسائل و بیماریهایی است که به سراغم خواهد آمد و مرا به درد و رنج گرفتار خواهد کرد.اما خودم را راضی کرده ام.زندگی همین است که هست. با همهء دلخوشی ها و ناراحتی هایش.باران امشب چه خوب می بارد.رفته رفته خواب چشمانم را فرا می گیرد.

                                                       ***

            بعد از ظهر به پارک می روم.محل پیاده روی من خلوت است.بالا و پایین می روم.اندیشه های دیشب را به یاد می آورم و یاد پیرمرد می افتم.نه! اوتنها سوژه نیست.ما هیچکدام برای نوشتن سوژه نیستیم.بلکه همهء ما سوژه هستیم.من نباید آرامش درون او را به هم بزنم.او نیز کاری با من ندارد.ما در شهر و در وطن خویش غریب هستیم.ما در این دنیا غریب هستیم.از هیچستان کسی بر نمی گردد که با خود پیامی بیاورد و آنجا کسی نیست که ما به او پیامی ارسال کنیم.هر چه هست اینجاست.به دوست خود جواب پیام کوتاه دیشب را ارسال می کنم:گر خسته ای بمان و اگر خواستی بدان.ما را تمام لذت هستی به جست و جوست.پویندگی تمامی معنای زندگی است.هرگز نگرد نیست سزاوار  مرد نیست.(1)

            باید پارک را ترک کنم.دقایقی دیگر زاغها و کلاغ ها با هیاهو ی خود خلوت پارک را به هم خواهند زد.وقتی آنها می آیند من باید که بروم.

                                                          ***

            عصر در قهوه خانه نشسته بودم.روی میز حساب  قهوه چی گلهای داوودی گذاشته بودند.اولین چایی را خورده بودم که مسافر هیچستان آمد و خاموش در کنارم نشست و سیگاری روشن کرد. من نیز سیگاری روشن نمودم.دود سیگارهای ما انگار در هیچستان در هم می آمیخت .اما ما دو تن هنوز زنده بودیم.چقدر لذت بخش است چایی خوردن.

            یاد یک هایکوی ژاپنی افتادم:    هیچ کدام حرفی نزدند.       نه میهمان  نه میزبان       و نه داوودی های سپید.  (ریوتا)

            بلند شدم و قهوه خانه را ترک کردم.

 

                                                                                              اهر-19/1/88

                                                                                               داود  اهری

 

(1) متن پیام کوتاه شبانه و پاسخ آن در اصل بخشی از شعری است از زنده یاد فریدون مشیری ، شاعر بزرگ.

غزل

 بر  ساحل  بحر  فنا    من   تا   به     کی

وصل است این از فصل شیون تا به کی

 

یاران  من  رفتند    با     قایق    دریغ

من بی خبر غافل به گلشن تا به کی

 

نآمد یکی از رفتگان   دانی   چرا

با یاد آنها شمع روشن تا به کی

 

در بسته باشد کو کلیدی   وای      من

در پشت در در کوی و برزن تا به کی

 

بارد به شهرم برگ چون باران و من

اندر خزان خاری به دامن تا    به  کی

 

ماییم و جامی می به کف در این جهان

اندوه دنیا طعن دشمن     تا    به   کی

 

خوابی گران باشد اگر   پایان     کار

این هفت خوان هر تهمتن تا به کی

 

افسون دنیا  گشته ام    چون    کودکی

افسانه ای هر شب شنفتن   تا به کی؟!                                      اهر-  17/7/79

                         

غزل

آنشب اقاقی به باغ غم شکفته بود

شاید پیامی ز جان ما   شنفته    بود

 

بوییدمش تا به صبح با مشام جان

در بوی او   سرّ   صد نوا نهفته بود

 

بس یادها از   سراب   آرزو   به   دل

لیکن یکی او ز صد به کس نگفته بود

 

گویی به دستان شب سراب آرمان

آیینه ای بود بس که درد سفته بود

 

رفتم بگویم به ماه شرح آنچه بود

اما   نگو   آه !   باز  ماه  خفته    بود

 

یاد  اقاقی   نگر   به  کوچه باغ     شب

خشکیده برگی ز غم که باد رفته بود

 

آنشب اقاقی به باغ غم شکفته بود

شاید پیامی ز حال ما   شنفته    بود!

 

                                                                                   اهر-اول ژانویه 2001

 

غزل

                           بود آیا که شبی خدمت   میخانه    کنم

                        تا به کی ترک می و ساغر و پیمانه  کنم

پر کشم سوی عدم تا بر کاشانهء دوست

                                                            دست من گیرد و من پشت به بیگانه کنم

برهم از ره و بیراههء این   عقل    عبوس

                                                            دامن دوست بگیرم به دلش لانه کنم

گر رسد مژدهء دیدار رخش    نیم شبی

                                                            زکجا صبح در این خانهء  ویرانه     کنم

چکنم پردهء    پندار و     پریشانی    چرخ

                                                            نگذارد که چسان چارهء این خانه  کنم

پایبندم به همان عهد که بستم با دوست

                                                            من بیچاره کجا   فکر   و غم     دانه کنم

دست بردار ز من   دام کجا  ،   دانه کجا

                                                            قصد جان کن به پرم قصّهء پروانه کنم

گر رسم ساحل دریای عدم از سر  شوق

                                                            حاصل عمر    نثار   بت   دردانه     کنم

فارغم کرد ز افسانهء    شب های   دراز

                                                            من مباهات به آن عارف و فرزانه کنم

جام جم داده به من    پیر   خراباتی     من

                                                            چشم دل چشمه ز روشندل جانانه کنم

خون من نیست شرابی که بنوشید از خم

                                                            داستانی کم از این شیوهء رندانه کنم

                   نوبهار آمد و گل رقص کنان    باز      دمید

                   وقت آن شد که دمی میل به گلخانه کنم!

                                               

                                                                                                              اهر-23/12/78

غزل

مرغ باغ عدمم هرگز نگنجم در جهان

فارغم از غم عالم بی نیازم   از    زمان

 

هر دمم خسته صدایی خواندم سویش مرا

نیستی تشنهء خوابم می کند   خوابی   گران

 

دیولاخیست  همین هستی به کامش می کشد

نیست کاشانهء امنی   راه    شیری      کهکشان

 

عاقلم  اینهمه اضدادی که    بینم     بیشمار

فکر بی دغدغه من از صلح کی دارم گمان

 

پس ز اسرار عدم جستم   همی دریافتم

غیر نامی همه بی نامی ندارد یک نشان

 

از وجودی که مرا از   بی وجودی  دور  کرد

وه چه دلخسته دمادم می کشم آه و فغان

 

این چه فکری یست که عاصی می کند هر شب مرا

ساربانا !   اثری    کو      از       هزاران             کاروان؟

 

آگهی، مقصد ما باری همان بی مقصدیست

بارها   وا   نه    ز صحرا    بگذریم بی ساربان!

                                                                                            اهر-18/12/78

هویکو

هویکو

[هایکو های ژاپنی هویکوهای ایرانی جواب های ، هوی است]

آب به درّه جاری می شود

دود چپق به آسمان

اما سنگ فلج شده؟

کو کودکی بازیگوش؟!.

نه برایم چایی می دهی

نه می گذاری سیگاری دود کنم

اما من در فکر شکار مگسی هستم

که شب خوابت را آشفته خواهد کرد.

تک درخت دشت

فرد گرا نبود

مقصّر پیرمرد مجرّدی بود

که او را آنجا کاشته بود.

آسمان اقیانوس

زمین کشتی

ماه فانوس

پرچم ها بادبانهای بر افراشته.

سکه ای از دستم می افتد

بر نمی دارم.

چهرهء خندان کودک یابنده!.

آزاد کنندهء ارواحم

روزی چند نخ دود می کنم؟!

عاشق عطش زنده نخواهد ماند.

دیشب به بالشم سپرده بودم

صبح سر ساعت 6 بیدارم کند.

بیدار نشده بودم

بالشم خوابش برده بود.

چراغ راهنمایی همهء چهارراه ها سبز سبز است.

شهر شهر آنارشیست ها!

در شهر عاقلان عارفی که به دنبال خود می گشت

دستگیر و به اتهام دیوانگی روانهء تیمارستان گشت.

بانویی به شهربانی مراجعه کرده و از سایهء خود که سایه به سایه با تعقیب او ایجاد مزاحمت می کرد شکایت نمود.

دنیا مزرعهء آخرت است .به فکر دفع آفات نباتات باشید.

چوپان راستگو چنان دروغ بزرگی را گفت که از ترس دروغی که خودش ساخته بود غش کرد...!

مطمئنا دوران پیری ما را از خطر جوانمرگ شدن نجات خواهدداد.

بهار تابستان شد و تابستان پاییز.پاییز زمستان شد و زمستان باز بهار.اما سال شد سالی دیگر.فصلها چرخ زمان و سالها پیکان آن.

1 آذر 83

اهر

در ماه كارناوال جوجه كلاغي جار زد:قار قار... برف سنگيني باريد و همهء گنجشكها كفن پوش شدند.

هر راهي آغازي و پاياني دارد.آن چه راهي است كه پاياني ندارد؟

سرانجام بر صليب زمان با سه عقربهء ساعت و دقيقه و ثانيه مصلوب خواهيم شد.

در درياي نيستي قايقرانان مردگانند.

براي سايه چه فرقي مي كند كه سرخ پوشيده باشي يا آبي؟

آفتاب در دريا غروب مي كند اما هرگز خيس نمي شود.

در سايهء تو نشسته ام .آفتاب را از من دريغ كرده اي چه باك.

بسيارند كساني كه هنوز نمي دانند چرا سارا انار دارد اما دارا انار ندارد.

پرنده اي كه رفت پيامش اين بود: همگي رفتني هستيم.

گلي زيبا در باغ ديدم.من نچيدم تا ديگران هم از بو و زيبايي آن لذت ببرند.ديگري چيد.(ابله)

یکی بود یکی نبود.یکی نبود هیچکس نبود.

من آن ابر بی بخارم که از آسمان شهر شما گذشتم.دخترکان سیاه چشم تشنهء باران بودند و من قطره ای هم نباریدم.

تو روبروی آینه بر لبهایت روژ لب مالیدی و برای همیشه رفتی. و من سالهاست که بوسه می زنم آینه را...!

باران بارید دیشب/کتاب شعری خیس شد/صبحدم گلی شاداب و سرخ قدبرافراشت.

رودخانه رودخانه را می برد و مرا در آیینه ها ثانیه ها.

روبروی آینه بودم گرم گفتگو/شمع خاموش شد /و من تنها ماندم و خاموش...!

از زندگی جا ماندم/زندگی از من جا نماند.

آیینه را تا نشکنی هرگز نگردی چند و چون.

کوه را روی کوه هم اگر بگذاری باز کوه می شود.

این همه شورش دریا علیه ساحل/ و باز دریا دریا، ساحل ساحل آرامش.

باران بارید/من خیس شدم/سایه ام خیس نشد.

داود اهری

صنم

                                                  

                                       صنم

 

درازنای شب   یلدا   منم

ماهی موهومی دریا  منم

منزل دیرینهء  عنقا   منم

روشنی سراب صحرا منم

                                               شمس منم ،دیده گشا ای صنم

                                               دهر کجا  ، قهر کجا   ای    صنم!

 

 

سفرهء هر نعمت و یغما  منم

سختی و لرزیدن و سرما منم

نرمی و گرمایی  و گرما    منم

فارغ افلاک به   فردا       منم

                                                 شمس منم ،دیده گشا ای صنم

                                                 وصل کجا، فصل کجا   ای   صنم!

 

 

دار انالحق    شده    برپا    منم

درس دبستان شده حاشا منم

صومعه   بر پا   شده ترسا منم

در سر هر می زده سودا  منم

                                                    شمس منم، دیده گشا ای صنم

                                                    هست کجا ،نیست کجا ای صنم!

 

 

بلبل شوریده و شیدا منم

عاشق سرگشتهء لیلا منم

قافلهء بی کس و تنها منم

اختر گمگشته و پیدا   منم

                                           شمس منم، دیده گشا ای صنم

                                           عرش کجا، فرش کجا ای صنم!

 

گندم آن  آدم  و  حوّا       منم

یوسف کنعان    و   زلیخا   منم

کودک و صد ساله و برنا منم

عاشق و  معشوقهء  یکتا   منم

                                                  شمس منم، دیده گشا ای صنم

                                                  پیر کجا ،  شیر  کجا    ای    صنم!

 

در دل درویش سویدا منم

رقص صمیمانهء   درنا منم

زهرهء  خنیاگر  زیبا      منم

در افقی  دور  هویدا    منم

                                           شمس منم، دیده گشا ای صنم

                                          اصل کجا ،   فرع کجا      ای صنم!

 

مردمک دیدهء بینا   منم

در نفس چلچله آوا    منم

قاصدک گنبد مینا     منم

گمشدهء شهر دریغا منم

                                            شمس منم، دیده گشا ای صنم

                                            حال کجا ،   قال کجا       ای صنم!

عاشق هر زلف چلیپا    منم

واله هر   یار    شکیبا    منم

ترک سیه چشم فریبا منم

بر همه عیّار و   حریفا  منم

                                             شمس منم، دیده گشا ای صنم

                                             ماه کجا ،  چاه کجا         ای صنم!

 

جایگه   عقد     ثریّا        منم

جفت نیم صورت جوزا منم

خرمن  خاموشی  خارا   منم

فاخته بر شاخهء  افرا   منم

                                              شمس منم ،دیده گشا ای صنم

                                             باغ کجا  ،  راغ کجا         ای صنم!

 

سلسلهء  موی   معمّا    منم

بانگ  دلاویز     مصلّا    منم

قبلهء صنعان و مسیحا  منم

نور منم    پرتو سیما     منم

                                               شمس منم، دیده گشا ای صنم

                                               کوه کجا  ،  کاه کجا       ای صنم!

 

روح منم     طور تجلّی     منم

در  دل   بشکسته   همانا منم

پیر طریقت     شه والا     منم

گم شده پیدا شده حالا  منم

                                                  شمس منم ،دیده گشا ای صنم

                                                   راه کجا  ،   آه کجا        ای صنم!

 

                      عرش منم  ،  وصل منم     ای صنم

                      هست منم ،   اصل منم     ای صنم

                     حال منم     ،     ماه منم       ای صنم

                     پیر منم     ،     راه منم         ای صنم

                                                                      شمس منم ،دیده گشا ای صنم

                                                                     شمس کجا، شمس کجا ای صنم!

 

                                                                                   اهر-1/4/79

 

غزل

چه غم دارم که من خندان بهاری در   خزان     دارم

سرم خوش باد چون در چرخ من سروی روان دارم

 

قدح پر کن پیاپی می بده بشتاب   ای   ساقی

غنیمت دان زمانی را که من اکنون امان دارم

 

گرم امروز فرصت هست باشد فکر امروزم

مبادا باورت گردد به فرداها    گمان     دارم

 

منم دلخوش به عشقی تا دمی گردم رها وآنگه

به پروازی گشایم بال و  گردم   تا   توان    دارم

 

لبالب پر شود خاطر    ز افکاری        فریبنده

ز یاد بادهء سرخی که من از آن دهان دارم

 

از این دریای بی ساحل وزین رویای بی حاصل

فراموشت شده آیا که عمری من فغان دارم؟

 

فریبم می دهد شاید   فسونکاری    پریچهره

ز فکری پوچ آنسان کز حقیقت بر زبان دارم

 

فنا باشد   بقا باشد    ندانم      حیرتم جوشد

چو امواجی که بر دل من ز بحر بیکران دارم!

 

                                                                                              اهر-1/7/78

غزل

دست در دستم بنه من چشم بینای  توام

شب چو آید من همی فانوس زیبای توام

 

از چه دلگیری بگو ای دوست آگه شو که من

چون شرابی آتشین    در  جام   مینای      توام

 

گر نباشی روزگاری غم مخور جای تو من

خوب داند خلق عا لم، نور     سیمای   توام

 

شعله ای در جان من افروختی بی تو چرا

چلّه دارم روز و شب همراز  بیتای   توام

 

گوش من افسانه خواندی تا به افسون سخن

حال چون افسانه ای در    شعر نیمای       توام

 

خیمه بستم در حقیقت بس که در کار جهان

عشق و مستی شد حلالم حال    همتای   توام

 

همنفس می خواستی در کشف آن سرّ مگو

جرأتم  کو  تا  که   گویم    باز   همپا ی   توام

 

کار این دنیا نهادم گوشه ای روشندلا

چون سراپا در تماشا محو دنیای توام!

 

                                                                                       اهر-23/2/78